شمارهٔ ۲۵۰

هوش مصنوعی: عشق تو باعث می‌شود که هیچ کس نتواند به من آسیب برساند، زخم‌هایی که از دشمن می‌خورم به مانند دعاهایی است که از تو می‌خواهم و مرا محافظت می‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند که به ظاهر خود را فردی خردمند نشان می‌دهم، اما در دل و جانم درد و رنج فراوان دارم. این زخم‌ها و رنج‌ها همچنان در درون من باقی مانده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر چشمی پر از اشک باشد، غم و اندوه تو مانند توت سیاه است، و آن خاکی که از غربت و دوری به وجود آمده، همان سرمه‌ای است که در چشمان من نشسته است.

هوش مصنوعی: شعری درباره این است که زیبایی و جذابیت مستان و مینا به گونه‌ای است که نمی‌توان آن را پنهان کرد. زاهدان و مردم عادی نباید دل‌سوزی کنند و بر دل ما بزنند، زیرا موضوع و حقیقت این احساسات کاملاً واضح و روشن است.