شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: جام شراب، باعث شرمندگی من شده است و لذت زندگی، برایم مانند زندانی است که بهار را در خود حبس کرده.

هوش مصنوعی: ما مثل آتش در دل دلمان بی‌قراری داریم و تشنگی‌ام به درد و رنجی که می‌کشم وابسته است.

هوش مصنوعی: در هر لحظه، می‌توان باده را نوشید و نمی‌توان غیر از آن بگویم که او یار من است.

هوش مصنوعی: به محض اینکه خود را به آن مکان رساندم و در آنجا وارد شدم، آسمان به خاطر خاکی که بر زمین گذاشتم، تشنه شده است.

هوش مصنوعی: خواست من چیزی جز نامرادی نیست. عشق، امید من برای آینده و روزگارم به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و شادی دل، به جایی رسیده‌ام که دیگر اعتبارم برایم ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: آشنایان دردسرساز و رنج‌آورند و هر کسی که به تو بیگانه باشد، دوست من است.

هوش مصنوعی: چشم‌های تو مرا به شدت سوزانده‌اند، مثل اینکه من شمعی باشم که در آتش می‌سوزد. حالا بر سر قبری که مال من است، یک صفحه نوشته شده است.