شمارهٔ ۲۳۴

هوش مصنوعی: دردی که هیچ درمانی ندارد، نشانه‌ای از ماست. ما شمع‌هایی هستیم که زود خاموش می‌شویم و نابودی‌ ما بهای خون ما محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: ما در عشق به مرحله‌ای از اعتماد به خدا رسیده‌ایم که از برکات فقر، مانند پرنده‌ای با بال‌های آزاد، به سوی او پرواز می‌کنیم.

هوش مصنوعی: در کشتی، حبابی به وجود آوردیم، لباس خود را آراسته‌ایم، اما دل‌مان شکسته و خطر ناشی از ناخدای ماست.

هوش مصنوعی: در جلسه‌هایی که انسان‌ها در آن به حالت‌های غیرعادی و بی‌خود می‌روند، قوانین متفاوتی حاکم است. ما در این فضا سکوت کرده‌ایم و سکوت ما به نوعی آهنگ و صدای خاصی تبدیل شده است.