قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵

هوش مصنوعی: ما در مسیر الهی سخت تلاش کردیم و به هدف نهایی خود رسیدیم.

هوش مصنوعی: در هر ارتفاعی مانند یک شاهباز به پرواز درمی‌آییم و با آزادی و شجاعت حرکت می‌کنیم.

هوش مصنوعی: به سمت فروشندگان شراب رفتیم و از این و آن، طعم جام‌های شراب را تجربه کردیم.

هوش مصنوعی: در باغ عشق گردشی داشتیم و مانند درخت سروی در هر دشتی به زیبایی حرکت کردیم.

هوش مصنوعی: ما از انبوه مردم رهایی یافتیم و از تصورات و خیالاتی که ما را در مسیر زندگی محدود می‌کرد، آزاد شدیم.

هوش مصنوعی: عشق‌مان به زبان ما صحبت کرد و ما نیز به گوش‌مان شنیدیم.

هوش مصنوعی: در آینه وجود موجودات چیزی جز زیبایی و جلوه او نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: ما از دنیای مادی و آسمان‌ها گذر کردیم و به عشق او دست یافتیم.

هوش مصنوعی: زمانی که جاذبه او به ما رسید، ما نیز به طور ناخودآگاه مسیری را آغاز کردیم.

هوش مصنوعی: زمانی که از وجود خود خالی شدیم و به نوعی از خود بی‌خبر شدیم، شبیه به حال یزید و بایزید به آرامش رسیدیم.

هوش مصنوعی: ما همیشه خوشحال و با شوق در کنار می‌جام هستیم و از این حالتی که داریم لذت می‌بریم.

هوش مصنوعی: ما از آموزش و پرورش تمامی موجودات به رشد و تکامل خود دست یافته‌ایم.

هوش مصنوعی: ما وقتی چیزی را به درستی شناختیم و آن را در وجود خود حس کردیم، درک می کنیم که اسم و مسما (مضمون) یکی هستند.

هوش مصنوعی: ما خودمان معشوق هستیم و خودمان هم عاشق. هم سید هستیم و هم بندگان.