بخش ۳۲ - حکایت

هوش مصنوعی: شب گذشته ناگهان در کنار خانه‌اش، شخصی را یافتم که از دیگران پنهان بود.

هوش مصنوعی: در آن سوی عالم، نشستی را دیدم که از فکر و تصور دور بود.

هوش مصنوعی: جایی را دیده‌ام که پر از عاشقانی است که از قید و بند گل و گلاب رها شده‌اند.

هوش مصنوعی: پس از چهار بار تکبیر گفتن، شخص از تمام مشغله‌های دنیا آزاد می‌شود و به نوعی رها می‌گردد.

هوش مصنوعی: نوشیدن می از جام شناخت، انسان را به سوی همه جهات و زوایا راهنمایی می‌کند.

هوش مصنوعی: همه بدون نیاز به صحبت کردن، احساسات و افکار خود را نشان می‌دادند و همچنین بدون اینکه چیزی ببینند، به خوبی می‌توانستند شکل و ظاهر چیزها را درک کنند.

هوش مصنوعی: در آن زمان، داستانی که در حال وقوع بود، تنها حقیقتی بود که بر زبان‌ها جاری نمی‌شد.

هوش مصنوعی: در آنجا نکته‌های عمیق و ارزشمندی وجود دارد که نه می‌توان آنها را به شکل و صورت درآورد و نه به راحتی می‌توان درباره‌شان صحبت کرد.

هوش مصنوعی: صدا و کلمات از دنیای مادی ساخته شده‌اند تا بتوانند افعال و اسم‌ها را به هم ترکیب کنند.