رباعی شمارهٔ ۳۳۷

هوش مصنوعی: ای قامت زیبای تو که مانند سرو دراز و کشیده بود، امشب یا در شب‌های دیگر به خاطر تو کوتاه و کم‌ارزش به نظر می‌رسد. ماه هم که به خاطر وجود تو شرمنده و خجل شده است.

هوش مصنوعی: اگر رنج و درد به تو برسد، امیدوارم ناگهانی نباشد و اگر قرار است به تو آسیب برسد، من هم پیش از تو آسیب ببینم.