رباعی شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: من چشمی دارم که پر از اشک است و این اشک، نشان عشق من است. همچنین، جانی دارم که به خاطر عشق مانند پروانه‌ای می‌سوزد و در تلاش برای وصال معشوق است.

هوش مصنوعی: امروز من همان دیروز هستم، در دنیای عشق هوشیار و آگاه، در حالی که همه جهان در هیاهوی عشق دیوانه و شیدا هستند.