شمارهٔ ۴

هوش مصنوعی: دوباره به عاشق آن گل آزاد نگاه کن، که به مانند خورشید، پوشش مجلل و زیبای خود را بر تن دارد.

هوش مصنوعی: پس از مدتی که به درس و آموزش مشغول بود، دوباره مانند یک شاگرد مؤمن که در کلاس درس نشسته، تصویر زیبای استاد شوخی را که بی‌عقیده است، مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: ناز و زیبایی مانند یاقوت، در میان عاشقان که در بحر حیرت غرق شده‌اند، مانند یک مروارید فریاد می‌زند.

هوش مصنوعی: خود را از زیبایی تو می‌آرایند و در این میان توجه کن که با نگاه‌هایت درهای کوی عشق را نبندند.

هوش مصنوعی: هر بلایی که بر ما می‌آید، ناشی از آن است که ما در خیابان عدالت، به خاطر عشق تو، ناملایمات و سختی‌ها را با جان و دل می‌پذیریم.

هوش مصنوعی: اگر ما از مسیر وفا و بندگی جدا شویم، چه باید کنیم؟ ای جان، به من بگو درباره این عشق که از ابتدا وجود داشته است.

هوش مصنوعی: از توانگرانی که در گذشته بوده‌اند، هیچ چیز به تو افزوده نمی‌شود، زیرا آنها از آرزوهای خود فراتر رفته و بنیاد آسمان را ساخته‌اند.

هوش مصنوعی: قدر و ارزش تو را تنها درویش می‌داند، زیرا او مانند کرکسی که در آسمان می‌چرخد، همواره در جستجوی بالاترین مقام‌ها و اندازه‌هاست.

هوش مصنوعی: به لذتی بپرداز که از یک بوسه به‌دست می‌آید، لذتی که از آب زندگی نیز شیرین‌تر است، چون دل و روح سنایی، شاعر خوشبخت را شاد و سرزنده می‌کند.