شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: با چاشنی‌های معطر و خوشبو بر روی استخوان‌های عاج، مورچه را به حرکت درآوردی.

هوش مصنوعی: ای معشوقه زیبا، بر روی گل سرخ من، دلی را که دوست داشتی، با عطر سیاه خود آغشته کردی.

هوش مصنوعی: تو با چهره درخشان خود روز را برای من روشن کردی و شب تاریک را از زندگی‌ام برداشت کردی.

هوش مصنوعی: اشک‌های چهره‌ام مانند عقیق و طلاست، تا زمانی که شب را با زنجیری از نقره تزیین کردی.

هوش مصنوعی: تو با دل من بازی نکن و بر من سختی نیاورده‌ای، چون بر سر من باران مصیبت ریختی.