شمارهٔ ۳۱۹

هوش مصنوعی: ای محبوب زیبا و دلربای من، تو همچون شمعی هستی که نور و روشنی را به شهر من می‌بخشی.

هوش مصنوعی: چشم من تنها برای دیدن تو روشن می‌شود و هیچ چیز دیگری باعث روشنی آن نخواهد بود.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، جان و دل خود را فدای تو کردم. آرزو دارم که خاک پای تو شوم و تمام وجودم متعلق به تو باشد.

هوش مصنوعی: ای نازنین و زیبا، تو آزادی آرامش من در میان همه مردم هستی.

هوش مصنوعی: در غم تو مانند چوب نازک خیزران، ضعیف و ناتوان شدم. ای خیزران، تو بالاتر از منی و من در حالتی از ضعف قرار دارم.

هوش مصنوعی: ای کاش بر من رحمت نازلی، و اگر دستم را نگرفتی، بر من رحمت کن و به حال من رحم کن. وای بر من!

هوش مصنوعی: من به شدت از درد عشق خود ناله می‌کنم، اما افسوس که تو صدای من را نمی‌شنوی.