شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: هر چه قدر که با من بدی می‌کنی، تا کی ادامه خواهد داشت، ای محبوب؟ تا کی باید گرفتار این مشکلات باشم؟

هوش مصنوعی: من با تو یک دل هستم و تو هم از غم روی من چون زلفی که دو تا شده، دلخوشی‌ات تا کی ادامه دارد؟ ای محبوب من.

هوش مصنوعی: پیراهن صبر ما در غم دوری تو مانند پارچه‌ای پاره شده است. نمی‌دانیم تا چه زمانی می‌توانیم این وضعیت را تحمل کنیم، ای محبوب.

هوش مصنوعی: ای دلبر، تا کی می‌خواهی بی‌روی تو، سنایی را در عذاب بگذاری؟ تو مانند خورشید برای من گرما و روشنی می‌آوری، اما بی‌حضور تو حال و روز من همچون سها (پرنده‌ی زیبا) در غم و اندوه است.