۳۳۶- گلشنی کاشانی

هوش مصنوعی: در آغاز زندگی‌اش به فروختن مشک مشغول بود. اشتیاق او به سخن‌سرایی او را به سمت غزالان خوشبو و موهای عطرآگین کشاند. او به دربار شاه نیز می‌رفت و مردی عاشق پیشه بود. تصمیم گرفت به زیارت مکان‌های مقدس برود و پس از آن به شوشتر سفر کرد. در شوشتر جوانی را دید که دلش را ربود و اکنون در آنجا زندگی می‌کند و خط نستعلیق را به زیبایی می‌نویسد و در حال گفت‌وگو است. اینجا چند بیت از اوست.

هوش مصنوعی: اندوه تو هنوز از زندگی‌ام کنار نرفته است. بلبل، اگر در باغ سخنی از آن بگوید، انگار به درد من افزوده می‌شود.

هوش مصنوعی: غنچه از خجالت خود را در لایه‌های پیرهن پنهان کرده و شمع مانند، فقط یک شب اگر به خانه‌ام بیایی.

هوش مصنوعی: اگر شب جدایی به خاطر من زیاد گریه کنی، تنها من هستم که مثل شمع در این شب‌ها می‌سوزم و کسی که دلسوز من باشد، تویی.

هوش مصنوعی: حالم زار است و غمگینم، آهی که در درونم است نشان از ناامیدی‌ام دارد. ای کاش شبی نور آن ماه زیبا بر من بتابد و روزگارم را دگرگون کند.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که شعله عشق از درونم به بیرون می‌زند و چهره زیبا و پری‌چهره‌ام زمانی که در میان مردم قرار می‌گیرد، خود را نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی من آشکار شوم، موجودی که در مقابل من است، فراری می‌شود و از دیدگان من پنهان می‌شود. من همچنان در سایه خود را پنهان می‌کنم، هر جا که تو نمایان شوی.

هوش مصنوعی: من از این می‌ترسم که اگر تو به خانه‌ام بیایی و ماجرای من روشن شود، رسوا شوم. بنابراین، وقتی که به خانه‌ام می‌آیی، ای عزیز، با احتیاط رفتار کن.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای آرامش و آسایش به من بده، در دل من جا بگیر تا دیگر نتوانم به جز چهره‌ی آتشین تو فکر کنم.

هوش مصنوعی: تو با غیرت خود، آتش عشق را در دل ما شعله‌ور کردی و ما را از شدت این عشق می‌سوزانی. دیدن گلی زیبا که مانند خار به دل ما می‌نشیند، ما را به شدت می‌آزارد.

هوش مصنوعی: به خاطر رنج و پریشانی ناشی از جدایی تو، حالتی از درد و اندوه در وجودم حس می‌کنم. در این میان، من مثل بلبل پاییزی در باغ غم‌هایم به سر می‌برم و غم‌هایم به گل‌های خشکیده‌ای می‌مانند که دور و برم را گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر تو از حال و دل shattered من خبر نداری، به این نکته توجه کن که هزاران قطره خون در دل گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که آن چهره زیبا، مکان روشن و دلپذیری را در دل من ساخته است. اگرچه نور و روشنی در دل من وجود ندارد، اما اگر به آن نگاه کنی، شاید بتوانی آن را ببینی.

هوش مصنوعی: گفتم پیراهن یوسف چه بویی دارد، او که به زیبایی و جذابیتش اشاره می‌کند، گفت: "به پیراهن من نگاه کن."

هوش مصنوعی: در میان تمام زیبایی‌های عشق، جز تو هیچ کس را ندارم، و هم اکنون می‌بینم که غیر از تو، کسی با من دشمن است.

هوش مصنوعی: به خاطر اشتیاق و زیبایی‌ات، چهره‌ات را نشان دادی و من جانم را به شوق تو تسلیم کردم. ای گلشنی، مرگ من از شوق روی تو را ببین.

هوش مصنوعی: به چه چیزی فکر می‌کنی وقتی عاشق را از جشن و شادی خود دور می‌کنی و با رقبای فریبکار خود همدم می‌شوی؟

هوش مصنوعی: افراد روشنفکر و آگاه را نباید با کسانی که دل‌های تاریک دارند مقایسه کرد، چون روشنایی واقعی ناشی از حقیقت با نور دروغین قابل تشخیص است.

هوش مصنوعی: وقتی که دل را به کسی سپردی، نباید نسبت به بی‌خبران از عشق بی‌توجه باشی. حالا که عاشق شده‌ای، لازم است که ارزش و مقام عاشق را بشناسی.

هوش مصنوعی: ما پیش از این فقط مهربانی‌های تو را می‌دیدیم، اما حالا دیگر آن محبت‌های گذشته را نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: دل و جان عاشق به خدمت سگان معشوق می‌رسد و همیشه به دنبال دوستانی است که با او هم‌راستا و هم‌عشق باشند.

هوش مصنوعی: ای دلربا، تو به خاطر من بلای جان شده‌ای و حالا به یک جوان سرزنده تبدیل شده‌ای.

هوش مصنوعی: در دل من آرزویی از زیبایی و نشاط مانند سروهایی جوان و سرزنده است که از باغی نو سر برآورده‌اند.