۴۱۴-بیکسی شوشتری

هوش مصنوعی: شاعر بهتری از او در آن شهر پیدا نشده است؛ زیرا او به شدت فکر می‌کند که دچار مشکل ذهنی شده است. او دانش‌آموز خوبی است و در معما و عروض تسلط کافی دارد و به‌خصوص در فن قصیده نظیر ندارد. این چند مطلع و غزل از اوست:

هوش مصنوعی: چشم تو به سمت من نگاه می‌کند، اما باعث بدنامی من نشد. همچنان که آن آهوی زیبا هرگز به آرامش نرسید و در کنار من قرار نگرفت.

هوش مصنوعی: روزها را با غم و اندوه خود سپری می‌کنم و شب‌ها در کوی دوست پرسه می‌زنم و به دردهایم می‌اندیشم.

هوش مصنوعی: شخصی که مانند تو نیست، چهره‌اش همچون گل لاله زیباست و کسی که بی‌رحم باشد، دلش مانند سنگ سخت است.

هوش مصنوعی: لب تو در زیبایی همچون چشمه‌ای زنده است و با شکستگی زلفت، وعده و توافق تو را بر هم می‌زند.

هوش مصنوعی: زمانی که از رسوایی و شرم بیرون می‌آیم، در حالی که دلم پر از آتش ملامت‌هاست و پوششم پر از نشانه‌های شراب است.

هوش مصنوعی: چشمم به قدری به دیدن رقیب عادت کرده که جهان برایم تیره و تار شده است؛ هر کس که خورشید را ببیند، برایش دنیا روشن خواهد شد.

هوش مصنوعی: چند وقت باید به دیگران نیکی کنی و با دلخوشی رفتار کنی در حالی که با دردمندان به تلخی و سخت‌گیری رفتار می‌کنی؟

هوش مصنوعی: من به او گفتم که عشق تو باعث شده چشمانم پر از اشک‌های گرانبها شود. او با خنده گفت که برای به‌دست آوردن آن گوهرها، باید مثل ابر و باران بر افرازم.

هوش مصنوعی: اگر من مانند کسی بی‌پروا و رسوا شدم و به هیچ‌کس هم وابسته نباشم، ای زاهد، مرا از عشق و روزهای جوانی محروم نکن.