قطعه شمارهٔ ۱۵۶

هوش مصنوعی: از دور این محیط بسته، تنها چیزی که نصیب من شده، گیجی و سرگشتگی است.

هوش مصنوعی: نشسته‌ام کناری مانند ساز چنگ، سرم را پایین انداخته‌ام و زانوهایم را به عقب برده‌ام و در حال گله و شکایت هستم.

هوش مصنوعی: من در آتش عشق سوزانم مانند شمش طلا، اما دوستان دو چهره‌ام از من دوری می‌کنند و از ناچیزی خودشان از من بیزاری می‌جویند.

هوش مصنوعی: اگر انسان از توان و ثروت بی‌بهره باشد، مانند چراغی است که روغن ندارد و تنها با زحمت می‌تواند لحظاتی روشنایی بدهد.

هوش مصنوعی: برای پر کردن تلخی زندگی حسودان و به خاطر خوشحالی دوستان، آماده‌ام که مانند شرابی به رنگ گل‌های سرخ، خونم را بریزم.

هوش مصنوعی: مصر به من ارزش و جایگاه زیادی می‌دهد، اما در این سرزمین از دوستان چرا باید ذلت را تحمل کنم؟