قطعه شمارهٔ ۱۱۹

هوش مصنوعی: ای صاحب مقام و مرتبه، تو کامل‌ترین نمونه‌ای از دولت و دین هستی و در اوج شرافت و ارزش قرار داری که از آن سوی کمال بالاتر هستی.

هوش مصنوعی: زهره در برابر زیبایی و لطافت مجلس تو هر شب تحت تأثیر حسادت قرار می‌گیرد، چرا که افق مانند جامی پر از خون شفق است.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که بدن کسی که به او حسادت می‌ورزی، مانند غربالی شده که تیرها را از خود عبور می‌دهد. با وجود اینکه نشانه‌ای از خونریزی نمی‌بینم، فقط همین غربال را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دنیای که کسی مانند تو وجود ندارد، داشتن آرامش و راحتی برای اهل هنر و دانش غیرممکن است.

هوش مصنوعی: ای سرو، خواهش می‌کنم که از حال دل من با محبت و خوبی بشنوی، نه اینکه از روی ناراحتی و غم بگویم.

هوش مصنوعی: تا متوجه شوی که به خاطر هنری که دارم و وزنی که در وجودم هست، دل‌ام از گریه و ناله به‌حال پریشانی افتاده و همچون مویی رنج‌کشیده است.

هوش مصنوعی: مدت زیادی از عمرم را صرف جستجوی علم و دانش کردم، اما این تلاش برای من شیرین‌تر از دوران صمیمیت و نزدیکی با معشوق بوده است.

هوش مصنوعی: گوش می‌دهم و به وصیت بزرگواری‌ات توجه می‌کنم، زیرا این کلام از نعمت خورشید بهره‌مند است.

هوش مصنوعی: از کی باید از تو درخواست رحم و کمک کنم، در حالی که رنج و محنت خود باعث می‌شود که به گنج و ثروت دست یابم؟

هوش مصنوعی: وقتی خوشی و سختی زندگی دائمی نیست، چه فایده‌ای دارد که در پی نعمت و ثروت زندگی کنم، در حالی که عمرم کوتاه و فانی است؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که دنیا باقی است، بادها تحت تاثیر حالت سعد (خوش‌یمنی) بر زمین می‌وزند و چهره خوش‌آیند تو، نشانه‌ای از خوشبختی و فال نیک است.