شمارهٔ ۶۷

هوش مصنوعی: در هیچ کجای دنیا، از جمله در کوی تو، نمی‌توان امید داشت که دشمنان و رقیبان وجود نداشته باشند. هر باغی که به آن نگاه کنی، بدون علف و خاشاک نیست؛ این نشان می‌دهد که هیچ جا به طور مطلق خالی از آسیب‌ها و مشکلات نیست.

هوش مصنوعی: کیست که از زلف آشفته من در آشفته‌حالی من تأثیر نپذیرد؟ آیا ممکن است که حال من به خاطر شکاف پیراهنم باشد؟

هوش مصنوعی: برای رهایی از درد هر زهر، تریاکی وجود دارد، اما برای زهر جدایی، جز شیرینی لب‌های تو، هیچ درمانی نیست.

هوش مصنوعی: آن کس که باید مهربان باشد، همان شاه است. بنابراین، ای رقیب، من از کینه‌توزی تو نمی‌ترسم و از نامهربانی‌های آسمان نیز هراسی ندارم.

هوش مصنوعی: دل من پر از غم است و کسی جز او در کنارم نیست که پرچم‌دار غم‌هایم باشد. اگر او نبود، حتی یک لحظه هم احساس غم نمی‌کردم.

هوش مصنوعی: از تو ای شکارچی، تنها حسرتی دارم که زخمی شدم و بس. وگرنه می‌دانم که هر شکار و هدفی به دام نمی‌آید.

هوش مصنوعی: سرانجام زیبایی‌های ظاهری ممکن است انسان را فریب دهد و سبب گمراهی‌اش شود. درک واقعی زیبایی و ارزش، نیازی به دل‌مشغولی به ظواهر ندارد و برای فهم عمیق‌تر، نیاز به شناخت و شناخت درونی است.

هوش مصنوعی: اگر مثل ابر، از نزدیکی با آن دانش دوری کنی، نگران نباش؛ اگر کسی درباره‌اش بد بگوید، ما نگران نخواهیم بود.