شمارهٔ ۳۳

هوش مصنوعی: خاکی که زیر پاهایت بود و از اصفهان همراهت می‌برد، ای مونس جانم، تو برای من راحتی و آرامش به ارمغان می‌آوری.

هوش مصنوعی: من خود را به آن خاک شبیه می‌کردم، اما حالا متوجه شدم که وجودم از آن کمتر بوده است.