بخش ۵۷ - در خطاب‌ با لطیف‌ وهاب

هوش مصنوعی: ای حسین، تو ای پادشاه با لطف و مهربانی، تو از حال و وضعیت پیروانت آگاهی.

هوش مصنوعی: ما به خاطر گناه و ننگی که ممکن است داشته باشیم، نسبت به تو هیچ کمکی نکرده‌ایم. پس اصلاً نیازی به دعوا و درگیری نیست.

هوش مصنوعی: هر لحظه‌ای که به درگاه تو پناه می‌آورم، این امید را دارم که شاید بتوانم از تو به خاطر خطاهایم عذرخواهی کنم.

هوش مصنوعی: دوباره از سر شرمندگی، سرم را پایین می‌اندازم تا ببینم چه دلیلی برای توجیه کارهایم بیاورم.

هوش مصنوعی: غیر از این، دلیلی برای گناه من وجود ندارد، چهره‌ام زشت و تاریک است.

هوش مصنوعی: اگر دل با احساس شرمندگی آکنده شود، سوز و ناراحتی آن بیشتر از هزاران آتش سوزان است.

هوش مصنوعی: من از احساسات و ناتوانی‌های خود آتش به پا کرده‌ام و در آتش خجالت و شرمندگی خود می‌سوزم.

هوش مصنوعی: وجود ما به اندازه کافی خطا دارد و فاصله‌ ما از یکدیگر به حدی است که دیگر جایی برای اشتباهات ظاهری نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: اما چون تو بخشنده و پناه‌دهنده‌ای، فضل و کمال تو برای ما از این گناه پوششی است.

هوش مصنوعی: چون اهل خطا با عفو همراهند، پس عفو واقعی این است که قبل از ارتکاب خطا پیش بیاید و نه بعد از آن.

هوش مصنوعی: ای دل‌نشین، تویی که درتنهایی خود، جلب توجه می‌کنی و همین عیب توست که به زیبایی‌ات افزوده شده است.

هوش مصنوعی: کاش گناهم بیشتر از این بود، زیرا نگهم از خجالت به زمین است و نمی‌توانم سر بلند کنم.

هوش مصنوعی: کسی که روحش به گناهی راضی است، با وجود تو مثل من بدشانس و ناامید است.

هوش مصنوعی: هر گناهی که از تو به خاطر رحمت و بخشش خداوند جذب می‌شود، پس در واقع، کوتاهی در ارتکاب گناه تقصیر خود ماست.

هوش مصنوعی: از این اشتباه که مرتکب شده‌ام، عذر می‌طلبم و از تو می‌خواهم که مرا ببخشایی؛ هرچه که این عمل خطا به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: افتخار ما این است که مورد رحمت و بخشش تو هستیم و در مقابل تو پوزش‌خواهیم، چرا که هدف و مقصود تو هستیم.