بخش ۵۲۲ - خاتمه‌الکتاب

هوش مصنوعی: این بیت از شاعر نشان می‌دهد که او از رسیدن یک اثر زیبا و ارزشمند که نتیجه‌ی تلاش و کوشش یک فرد خاص است، بسیار خوشحال و سپاسگزار است. او به اهمیت و پاکیزگی این اثر اشاره کرده و از تلاش و همکاری شخصی به نام عون ذوالطولم برای به ثمر رسیدن آن قدردانی می‌کند.

هوش مصنوعی: من از خدا عمر و لطف خواستم تا این شعر به پایان برسد.

هوش مصنوعی: حیات، سلامتی، روزی و امنیت را در اختیار ما قرار داد و ما را قادر ساخت تا در مورد آن‌ها صحبت کنیم.

هوش مصنوعی: به این ترتیب، دفتری نوشتم که با نکات و موضوعاتش توانستم توصیف او را به پایان برسانم.

هوش مصنوعی: اگرچه وصف او در ستایش بی‌نهایت است، اما حتی اگر نتوانم تمام ویژگی‌های او را بیان کنم، باز هم او شایسته ستایش و تحسین است.

هوش مصنوعی: کجا می‌تواند خاکی مثل من بفهمد ستایش کسی را که طرح آسمان‌ها را می‌ریزد؟

هوش مصنوعی: ستایش ممکن از واجب به خاطر شناخت و احساساتی است که داریم، تا زمانی که ادراک و حواسمان برقرار است.

هوش مصنوعی: هر لحظه شکرگزار او هستم به خاطر نعمت‌هایی که از هزاران برگ و باران بیشتر است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم کمی از آنچه هست را نشان دهم تا بتوانم عمر و روزهایم را دوباره شمارش کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم چشمانم را به رحمت او باز کنم زیرا هر چیزی که به من برسد، نعمت اوست.

هوش مصنوعی: یکی از این همه نعمتی که دارم، به راستی بیانگر توفیق و موفقیت است و من از این نعمت با زحمت و بدون توقع بهره‌مند شده‌ام.

هوش مصنوعی: تحولی خاص در توحید به وجود می‌آید، به طوری که خداوند به این شکل به بندگانش تأیید و کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: صفی هیچ چیزی از گوهر و سنگ قیمتی باقی نگذاشت و همه آن را از دریا معنایی به بیرون ریخت.

هوش مصنوعی: در این دفتر، رعایت قافیه‌ها به درستی انجام نشده است و این موضوع با محتوای شعر تناقض دارد.

هوش مصنوعی: تحقیق در معانی و مفاهیم، هدف بدی است و این کار به شعر و شاعری و نکته‌سنجی ارتباطی ندارد.

هوش مصنوعی: تو می‌دانی که یاد تو، کار من را از ناتوانی و نیازمندی و فروتنی پر کرده است.

هوش مصنوعی: من از کسانی هستم که به خاطر خواری و ذلت، نمی‌توانم عجز و بی‌نوایی خود را به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: بجای اینکه در موقعیت خودنمایی قرار بگیرم، بهتر است با صدای ناله و گدایی بیایم.

هوش مصنوعی: هر چه به من آموختی، به همان شکل گفتم و نمی‌خواهم به میل خودم زبانم را تغییر دهم.

هوش مصنوعی: هر چه من بخواهم صحبت کنم، این تو هستی که به من الهام می‌دهی و من بی‌قابلیت هستم.

هوش مصنوعی: هیچ انسانی نیست که نتواند حتی قدمی کوچک در تغییر و حرکت بزند. همه ما توانایی انجام کارهای بزرگ را داریم، هرچند که ممکن است در ابتدا اینگونه به نظر نرسد.

هوش مصنوعی: زبان من مانند قلمی است که در دست نویسنده به حرکت درمی‌آید و تحت فرمان او عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر قلم در نوشتن خطا کرد، نویسنده باید سریعاً آن را تصحیح کند تا به هدف مورد نظرش برسد.

هوش مصنوعی: هر طور که می‌خواهی، عمل کن و ما را به سوی نتیجه‌ای خوب هدایت کن.

هوش مصنوعی: بنده به دلیل احترام و ادب، موظف به دعا و نیایش است، و اگر این وظیفه نبود، چنین احترامی برای او لازم نمی‌آمد.

هوش مصنوعی: هیچ امری جز در نیکی و خیر به پایان نمی‌رسد و در عالم وجود، برای هر چیزی آغاز و پایانی وجود دارد که بر اساس حکمت و نیکی شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: همه چیز در عالم هستی، نه درونی و نه بیرونی، جز او نیست. او آغاز همه چیز است و همچنین پایان آن. او حقیقت واحد و بی‌همتاست.