غزل شمارهٔ ۹۷۵

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷۵

جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست

دور دور می پرستان است تا مینا پرست

بر مراد ماست گردون تا قدح در گردش است

پشت ما بر کوه باشد تا خم از صهبا پرست

از شراب عشق رنگی نیست موجودات را

عالمی قالب تهی کردند و این مینا پرست

مور صحرای قناعت شو که برگ زندگی

گر پر کاهی است، در دامان این صحرا پرست

نشأه می حلقه بیرون در گردیده است

بس که از خواب و خمار آن نرگس شهلا پرست

بخت سبز از قلزم گردون سیمابی مجوی

گریه ای سر کن که آن عنبر درین دریا پرست

دام عقل است آن که چشمش می پرد بهر شکار

چشم دام عشق از سیمرغ و از عنقا پرست

یک سر بی کبر در نمرود زار خاک نیست

کاسه هر کس که می بینم ازین سکبا پرست

گر زند صد دور، آبش بر قرار خود بود

کاسه هر کس که چون گرداب از دریا پرست

ما سیه بختان سزاوار تبسم نیستیم

برگردان به زبان ساده

جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست

دور دور می پرستان است تا مینا پرست

هوش مصنوعی: در دل جایی برای غم نبود، چرا که تا آنجا که جامی از شراب پر باشد، دور کسانی که به می عشق می‌ورزند، می‌چرخند و از زیبایی مینا لذت می‌برند.

بر مراد ماست گردون تا قدح در گردش است

پشت ما بر کوه باشد تا خم از صهبا پرست

هوش مصنوعی: سرنوشت ما تحت کنترل است، تا زمانی که شراب در دور باشد، ما پشت کوه خواهیم ماند، تا هنگامی که لیوان از شراب پر شود.

از شراب عشق رنگی نیست موجودات را

عالمی قالب تهی کردند و این مینا پرست

هوش مصنوعی: از عشق، هیچ رنگی برای موجودات باقی نمانده است. جهانی از شکل و صورت خالی شده و این مینا (سبک زندگی) فقط به عشق و زیبایی می‌پردازد.

مور صحرای قناعت شو که برگ زندگی

گر پر کاهی است، در دامان این صحرا پرست

هوش مصنوعی: به جنگل قناعت برو و همچون موری باش، چرا که اگرچه زندگی ممکن است با کمبودها همراه باشد، اما در این مکان، پرستش و آرامش وجود دارد.

نشأه می حلقه بیرون در گردیده است

بس که از خواب و خمار آن نرگس شهلا پرست

هوش مصنوعی: حلقه‌ای که در خارج ایجاد شده، به خاطر خواب و سرمستی نرگس زیبا است که به شدت به آن جذب شده است.

بخت سبز از قلزم گردون سیمابی مجوی

گریه ای سر کن که آن عنبر درین دریا پرست

هوش مصنوعی: بخت خوب را در آسمان وآب نکنید، اشکی بریزید که عطر خوش در این دریا وجود دارد.

دام عقل است آن که چشمش می پرد بهر شکار

چشم دام عشق از سیمرغ و از عنقا پرست

هوش مصنوعی: آن که به دنبال حقیقت و دانش می‌گردد، مانند دامی است که به دنبال طعمه‌اش می‌دود. اما عشق در واقع دامی است که انسان را به سوی زیبایی‌ها و معانی عمیق هدایت می‌کند، مانند پرندگان افسانه‌ای که در جستجوی عالی‌ترین مراتب وجود هستند.

یک سر بی کبر در نمرود زار خاک نیست

کاسه هر کس که می بینم ازین سکبا پرست

هوش مصنوعی: در میان نمرود، هیچ کس با غرور و تکبر نمانده است. هرکسی که می‌بینم، در واقع از آن حالت پرستش می‌کند و در کاسه‌ای از سر خاک به سر می‌برد.

گر زند صد دور، آبش بر قرار خود بود

کاسه هر کس که چون گرداب از دریا پرست

هوش مصنوعی: اگرچه آب به دور خود می‌چرخد و جریان‌های مختلفی دارد، اما همیشه در نقطه‌ی خود باقی می‌ماند؛ همان‌طور که هر کاسه‌ای که همچون گرداب از دریا پر شده، در نهایت به همان حالت و وضعیت خودش برمی‌گردد.

ما سیه بختان سزاوار تبسم نیستیم

یک نظر گر می کند صائب به حال ما، پرست

هوش مصنوعی: ما که شوم بختی هستیم، لایق لبخند و خوشحالی نیستیم. اگر صائب نگاهی به وضع ما بیندازد، این کافی است که دل ما را شاد کند.

غزل شمارهٔ ۹۷۵

اطلاعات

برگردان به زبان ساده