غزل شمارهٔ ۹۲۸

هوش مصنوعی: کسی که رنگ خط را به چهره‌اش مانند مشک خالص پاشید، خارهایی در دوخت پیراهن خورشید جهان افشانده است.

هوش مصنوعی: وقتی که سرخی افق از روی زمین بلند می‌شود، غبار چشمان او به حدی است که خون مردم را مثل آب به زمین ریخته است.

هوش مصنوعی: می‌توان از طریق نگاه شبنم، که به آرامی و بدون درد و رنج است، مطالب زیادی نوشت. فقط کافی است که در گوش گل نازک و ظریف چیزی زیبا و دلنشین بگوییم.

هوش مصنوعی: تا چه اندازه درد و رنج در دل مردم برانگیزد چشم و اعتقاد کسی که در حال مستی از خواب غفلت، جان بسیاری را به خطر می‌اندازد.

هوش مصنوعی: افتخار و شرف من به قدری زیاد است که همواره در برابر مشکلات و چالش‌ها ایستادگی می‌کنم. در این مسیر، حتی در برابر خشم و طغیانی که ممکن است به وجود بیاید، مقاومت کرده و راه خود را پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: دانه‌های تسبیح به خاطر سردی و خشکی زاهدان از بین می‌روند، درست مانند اشکی که در محراب ریخته می‌شود و باعث روشنی و گرم شدن دل می‌گردد.

هوش مصنوعی: ترک کردن سخاوتی که از روی ناچاری انجام می‌شود، بهتر است؛ زیرا هر کس که به خاطر ترس از جانش، از مال خود می‌کاهد، در واقع اهل سخاوت نیست.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف حالتی از اسیری و وابستگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهی زیبا، خود را مانند گردی می‌داند که در لابه‌لای زیبایی‌های چشم غزالان خواب می‌ریزد. این تصویر، نمایانگر دلتنگی و آرزوهایی است که به خاطر زیبایی دیگران در دل او شکل می‌گیرد و او را در بند خود می‌کند. به نوعی، اسیری در زیبایی و جذابیت‌های پیرامونش را بیان می‌کند.