غزل شمارهٔ ۹۲۷

هوش مصنوعی: با تلاش بسیار و کوشش فراوان، عشق ما به شدت آسیب دید و مانند هیزم تر که با آتش سوخته می‌شود، قلب‌های پر از خشم و درد نیز داغدار شدند.

هوش مصنوعی: آسمان در بدی و جفاهایی که ما داریم بی‌گناه است؛ ستاره ما به خاطر ناآگاهی و عدم درک ما مثل شعله‌ای خاموش شده است.

هوش مصنوعی: پرتو زندگی همچون موجی از آب، در اعماق زمین به حرکت درآمده و جان انسانی که از چهره‌اش آتش عشق می‌سوزد، به حرکت و جنبش درمی‌آید.

هوش مصنوعی: راهی که به دوزخ می‌رسد، مانند رگ خامی است که از آتش نمی‌سوزد. هر کس که در این مسیر با پاکی و بی‌نقاب بیفتد، از سوختن در امان می‌ماند.

هوش مصنوعی: آسیبی که به افراد ضعیف می‌رسد، در واقع به خود آدمی نیز آسیب می‌زند. حتی آتش هم بی‌بال و پر به وجود آمده تا خس و خاشاک را بسوزاند.

هوش مصنوعی: عاشقان پاک و بی‌آلایش، مانند پرده‌ای که محافظت می‌کند، در معرض خطر قرار دارند. به همین دلیل، پروانه‌ای که بدون دلیل به شعله نزدیک می‌شود، در آتش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: وقتی حوادث از دور به ما نزدیک می‌شوند، به اندازه یک پر کاهی در زندگی‌مان تأثیر می‌گذارند. اما وقتی که همه چیز از هم ریخته و ناراحت‌کننده به نظر می‌رسد، مانند یک خرمن که به طور کامل سوخته باشد، دیگر هیچ خطری احساس نمی‌شود و امنی و آرامش به زندگی بازمی‌گردد.

هوش مصنوعی: نور خورشید باعث می‌شود که گردن بی‌فایده‌ای بلند شود و ناامیدی، امیدم را در خاک نابود کند.

هوش مصنوعی: به سادگی از کنار من نگذران، هرچند که به نظر کم باشد، زیرا همین یک شعله‌ی بازیگوش می‌تواند جهانی از چیزهای بی‌ارزش را بسوزاند.

هوش مصنوعی: زیبایی نمی‌تواند به سادگی به عشق دست یابد و باید منتظر بماند تا چراغی روشن شود، اما در این میان، صد پروانه بی‌پروا از عشق سوختند.

هوش مصنوعی: نمی‌توان چشم به خورشید دوخت و آن را با اشک و خون آغشته دید، زمانی که حالتی شاداب دارد و مانند شبنم در آن گداخته می‌شود.

هوش مصنوعی: در آسمان، هیچ ستاره‌ای وجود ندارد، اما آنچه صائب بیان می‌کند، فریاد ما را به گوش آسمان می‌رساند و دردهای ما را بر دل سیارات می‌سوزاند.