غزل شمارهٔ ۸۹۷

هوش مصنوعی: از دو جهان بی‌خبر شو و تنها به فکر یار باش. از خودت فاصله بگیر و دامن دلبر را طلب کن.

هوش مصنوعی: خلاصه‌اش این است که هر آنچه به دست سلیمان است، بیشتر از تمام نعمت‌های دنیا ارزش دارد. با یک درخواست محبت‌آمیز، انسان می‌تواند دو جهان را به دست آورد.

هوش مصنوعی: هرگز نگذار تلخی سلیمان باعث آزار موران شود؛ هر چه که می‌خواهی، از آن دانه‌های شیرین طلب کن.

هوش مصنوعی: خوشحالی و شوقی که در آن نشانی از غم و اندوه نیست، در جستجوی آن گل زیبا و بیمار از بیمارستان بپرسید.

هوش مصنوعی: عشق در دل معشوق پنهان می‌شود و ما خبر خوشی از زیبایی‌های او را مانند طوطی، از باغ شکر و شیرینی می‌خواهیم.

هوش مصنوعی: زمانی که تو بال و پر پرواز نداری که به هدفی برسی، مانند کسی هستی که در پی سلامت است ولی نمی‌تواند به دیوار خواسته‌اش نفوذ کند.

هوش مصنوعی: خاک، به واسطه‌ی باران و سیل، به دریا رسید و در مسیر عشق، دوستانی بی‌سنگینی و راحتی را جستجو کردند.

هوش مصنوعی: نمی‌توان از تلاش و اراده به کمکی دست یافت. مراقب باش که وقتی دهن باز می‌کنی، خواسته‌های ناپسند را مطالبه نکن.

هوش مصنوعی: در دل شب، وقتی همه خواب هستند، می‌توان به سراغ موفقیت و بیداری رفت. تو نیز در این زمان، با چشم بیدار خواهان دستیابی به هدف‌هایت باش.

هوش مصنوعی: آب حیات همچون پرده‌ای است که زندگی را به تصویر می‌کشد و سیاهی، نمایان‌گر عمر جاودان است. از آن موی زیبا، طلب زندگی و جاودانگی کن.