غزل شمارهٔ ۸۴۲

اگرچه به‌ظاهر این سازِ چنگ است که رشته‌ها (سیم‌ها) را در اختیار دارد،اما در حقیقت اختیار نغمه‌ها و آهنگ‌ها در دست نوازنده است.

اگر من مثل باغ، هر لحظه به رنگی درمی‌آیم، مرا سرزنش نکن؛این تغییر رنگ از «بی‌رنگیِ» اصلِ هستی است که چنین نقش‌هایی بر آب می‌زند.

موسی چه باک دارد اگر صد کوه طور فروبریزد؟اندیشه و شور او با این سنگ‌ها از سرش نمی‌پرد.

از سادگی و خوش‌باوری، با هر قدم محو زیبایی یک لاله می‌شوم،با آن‌که از کاروان زندگی فرسنگ‌ها عقب افتاده‌ام.

آن روز که با شراب معرفت، جام را چون جامِ جم روشنی می‌بخشیدم،آینهٔ فرهنگ‌ها در زنگار نامِ «صائب» فرو رفت.