غزل شمارهٔ ۵۳

هوش مصنوعی: ناله و گریه من به قدری عمیق است که دل ناهید (معشوق) را می‌آزارد و اشک‌های من باعث می‌شود تا زیبایی و تازگی گل خورشید نیز نمایان شود.

هوش مصنوعی: آزادی حقیقی متعلق به کسانی است که به دنبال طمع و سودجویی نیستند. در دل آنان هیچ حسی از ناامیدی و سرخوردگی ناشی از ارتباطات بی‌ثمر وجود ندارد، درست مانند سرو و بید که از زیبایی و نشاط خود بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: نام شاهان همیشه در دور و بر باقی می‌ماند، همانطور که جام می همیشه در دست است و آوازه جمشید را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: ستاره‌ی خوشبختی و شانس به زودی از شرق طلوع خواهد کرد و هر صبح، خورشید جدیدی را به ارمغان خواهد آورد.

هوش مصنوعی: دوربینی که از نتیجه‌ی شادی باخبر است، می‌داند که تیغِ زهرآلود به معنای خطرناک بودن هلال عید است.