غزل شمارهٔ ۵۰۹۶

هوش مصنوعی: در اینجا به ما می‌گوید که در زندگی به چیزهای مادی و دنیوی وابسته نشویم، چرا که این‌ها ناپایدار و زودگذرند. مثل برقی که از ابرها می‌جهد و به سرعت ناپدید می‌شود، این اشیاء هم در زندگی ما ممکن است به سرعت از دست بروند. پس بهتر است که به دل بستن به چیزهای زودگذر فکر نکنیم.

هوش مصنوعی: گل از چمن سیراب جلوه‌گری می‌کند و با طراوتی که دارد، نشان می‌دهد که تشنگی‌اش را در کنار آب برق می‌زند.

هوش مصنوعی: هر کسی که از لاغری دوری کند و به سمت چاقی برود، به نوعی به قصابی که او را پرورش داده است، وابسته است.

هوش مصنوعی: حالت حیرت و شگفتی این عالم وصف‌ناپذیر است، گویی که زندگی و تحرک او در حال خواب و سکون است.

هوش مصنوعی: چشمان او به اندازه‌ای تلخ و غمگین است که حتی زهر از خواب شیریش خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: کیست که از فراموش‌شدگان یاد کند؟ یادشان مانند محرابی است که به طاق نسیان درآمده و دیگر به فراموشی سپرده شده است.

هوش مصنوعی: صائب از آسمان پیامی نرسیده که حکایت از تشنگی و نیاز به خون دارد، در حالی که گردونه زندگی در جریان است.