غزل شمارهٔ ۴۹۱۱

هوش مصنوعی: در زمان غربت و دوری، تا کی باید به یاد خود باشم؟ آیا کسی هست که به شدت احساساتی شود و این احساسات را از عمق وجودش خارج کند؟

هوش مصنوعی: غفلت شکارچی از منطقه شکار، نشانه بزرگی نعمت است. اما وای بر شکار که نسبت به شکارچی خود غافل شود.

هوش مصنوعی: شکایت ما از اینکه دوری از وصال باعث شده است، به وضعیتی از ناامیدی برسیم و حلقه در که باید ما را به معشوق وصل کند، از شدت فریاد و ناامیدی خود ناتوان شده است.

هوش مصنوعی: آوردن شیر از دل سنگ کار عجیبی است. این نشان می‌دهد که در بعضی مواقع، کارهای ناممکن از روی بی‌فکری و بی‌توجهی انجام می‌شود. من هم به همین صورت با تیشه‌ام که از فولاد ساخته شده، اقدام به انجام کاری کردم که فکر نکرده بودم.

هوش مصنوعی: زمانی که احساس تلخی بر دلم سایه افکنده، نمی‌دانم برگشتن به گذشته چه معنایی دارد. در چه ساعتی یاد او باعث شده که من خود را از یاد ببرم؟

هوش مصنوعی: صائب هیچ لذتی از صدای قلمش نمی‌برد؛ زیرا بلبل مست نمی‌تواند از فریاد خودش بهره‌ای ببرد.