غزل شمارهٔ ۴۸۶۱

هوش مصنوعی: یا مانند باده‌ای خوش‌رنگ باش، یا مثل شیشه‌ای بی‌رنگ. بوی خون و فریب از نیرنگ به مشام می‌رسد، پس بهتر است که بی‌نیرنگ و راست‌گفتار باشی.

هوش مصنوعی: چند وقت می‌خواهی در دنیای فریب و نیرنگ زندگی کنی؟ بهتر است که مانند شبنم، که خود رنگی ندارد، بی‌هویت و با هر چیزی هم‌رنگ شوی.

هوش مصنوعی: در فضای عشق و محفل زیبایی، وقتی که به تو اجازه ورود می‌دهند، باید دل پاک و صاف مثل آینه بدون کدورت و زنگار داشته باشی.

هوش مصنوعی: نخل به خاطر میوه‌اش، برای بچه‌ها که به آن دسترسی ندارند، در حال جوش و خروش است. تو نیز باید بیدار و هوشیار باشی، تا بتوانی مانند سنگ، در برابر طمع و خواسته‌های بی‌پایان دیگران مقاومت کنی.

هوش مصنوعی: در جمعی که مشغول نوشیدن و خوش بودن هستند، وجود شیشه‌ای خالی از شراب نماد جدایی و تفرقه است. این تفرقه همچون سنگی بر سر راه است که چرخ زندگی را متوقف می‌کند. بیایید با هم و در کنار هم از رنگین‌کمانی که زندگی برای ما به ارمغان آورده، لذت ببریم و از جدایی دوری کنیم.

هوش مصنوعی: در اینجا منظور این است که ما تنها با جسم و ظاهر دنیا به هم وصل نیستیم. اگرچه ممکن است در دنیا با هم متفاوت باشیم و فاصله‌های زیادی بین ما باشد، اما در عمق وجود، می‌توانیم به هم نزدیک باشیم و پیوندهای معنوی عمیقی برقرار کنیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در دنیای پربار و زیبا، درهای نعمت بر تو گشوده نشود، مانند غنچه‌ای که در باغ گلستان احساس دلتنگی می‌کند، به دل تنگی ادامه بده.