غزل شمارهٔ ۴۸۵۰

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از انسان‌های بی‌ارزش وفا ندیده و بوی گل را هم از کسانی که ارزش ندارند، نشنیده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از تلخی‌های زندگی و غم‌های آن نشنیده است، حتی اگر درخت نیشکر این تجربیات را به ما می‌گوید.

هوش مصنوعی: هیچ کس از افرادی که در این دور و زمانه قرار دارند، پیغام آشنا را نشنیده است.

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا کسی در جمع خوشحال و خرم نتوانسته از درد دل سوزناک سخن بگوید.

هوش مصنوعی: عمل کردن بدون نیاز به حرف‌های بی‌فایده، نشان‌دهنده برتری است؛ زیرا هیچ‌کس از کیمیاگری که فقط در ادعا باقی مانده باشد، خبری ندارد.

هوش مصنوعی: عاشق به خاطر جذابیت معشوق، به او نزدیک می‌شود و هیچ‌کس تا به حال نتوانسته است تذکر و تسلیم شدن او را نادیده بگیرد.

هوش مصنوعی: بحث و گفتگویی که بین درست و نادرست صورت می‌گیرد، نشان‌دهنده‌ای از ندانم‌کاری‌های افراد ناآگاه است و هیچ‌کس از اشتباهات آن‌ها باخبر نیست.

هوش مصنوعی: عشق به آرامی از دل‌ها بیرون می‌آید و مانند جویباری بی‌صدا به جریان می‌افتد، در حالی که هیچ‌کس صدای آن را نمی‌شنود.

هوش مصنوعی: صائب، ساکت باش، زیرا که دشمنان مطالبی را درباره‌ی ما گفته‌اند که هیچ‌کس صدای مثبت و محبت‌آمیز را نشنیده است.