غزل شمارهٔ ۴۸۳۱

هوش مصنوعی: میوه‌ی باغ امید من تنها درد و ناامیدی است و هیچ کمک‌کار حقیقی که می‌بینم فقط دسیسه و خیانت است.

هوش مصنوعی: من بارها به این ورق نگاه کرده‌ام و به نظر می‌رسد که دنیا تنها یک شبستان بزرگ است و بس.

هوش مصنوعی: به زیبایی‌های دل‌انگیز و جذاب توجه کن و از جستجوی آنچه که در آغوشت نیست، دست بردار. زیرا حقیقت زیبایی‌ها مانند جواهراتی قیمتی است که تنها در چشم‌های خاص و ظریف قابل مشاهده‌اند.

هوش مصنوعی: من با درد و رنج بسیار، سنگ را به یاقوت تبدیل می‌کنم، چرا که روزی‌ام مانند آفتاب فقط به یک نان وابسته است.

هوش مصنوعی: کسی که در برخی مواقع به من حسادت می‌کند و از تلاش‌های من ناراضی است، به جز اینکه به بیهوده در تلاش برای رسیدن به چیزهای بی‌ارزش می‌پردازد، کار دیگری ندارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که مرا در لباس خودش بگنجاند، می‌کشد، چون حلقه‌ی گردن من فقط همان گریبان من است.

هوش مصنوعی: می‌گوید: وقتی که به دور او می‌چرخم و می‌گردم، مانند گردبادی هستم که همه جا را پر می‌کند. اما برعکس، پاکدامنی که من می‌بینم در این بیابان تنها چیزی جز تنهایی نیست.

هوش مصنوعی: اگر عدم آزار دل دیگران شرطی برای مسلمانی باشد، می‌توان گفت که هر کسی که این کار را انجام دهد، خواه هندو باشد یا هر دین دیگری، به نوعی مسلمان است.

هوش مصنوعی: چشم خود را باز کن و عبرت بگیر، زیرا از شبنم می‌توان درس گرفت. میوه‌ی نزدیکی به نیکان فقط اشک و اندوه است و بس.