برگردان به زبان ساده
اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت باز
این خانه شکسته چکیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: اشک‌هایم از دل به روی چهره‌ام سرازیر شد دوباره، این خانه که شکسته شده بود، دوباره شروع به ریختن کرد.
آه ضعیف من که به روزن نمی رسید
بر روی چرخ، نیل کشیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: آه، من که ضعیف و ناتوانم، دیگر نمی‌توانم به روشنی و وضوح جلوه کنم. اما هنوز هم در قلب من آرزویی عمیق وجود دارد که در چرخ زندگی برایم می‌چرخد و من را به هدف‌های بزرگتر می‌کشاند.
شد تازه داغ کهنه ام از روی گرم عشق
این میوه های خام رسیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: عشق دوباره زخم‌های قدیمی‌ام را تازه کرده است و این احساسات جدید شبیه میوه‌های نارس هستند که تازه به بار نشسته‌اند.
نیش شکستگی به سویدای دل رسید
این خون نیم مرده چکیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: شکستگی نیش، به عمق دل نفوذ کرد و این خون غلیظ و نیمه زنده، دوباره شروع به چکیدن کرد.
هر دانه اشک را که فرو خورده بود دل
از تنگنای حوصله چیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: دل که به خاطر ناراحتی‌ها و غم‌ها اشک‌هایش را فرو خورده بود، حالا دیگر از حد صبر و تحملش گذشته و تصمیم به بیان احساسات و رهایی از آن‌ها گرفته است.
باد مراد آه دلم را ز جا ربود
این بحر آرمیده تپیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که وزش باد، آرزوهای او را از جای خود به حرکت درآورده و در شرایطی که همه‌چیز آرام به نظر می‌رسد، قلب او دوباره به تپش افتاده و آشفته شده است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی تضاد بین سکوت ظاهری و آتش درون شاعر است.
از ترکتاز غم دل صد پاره هر طرف
چون لشکر شکسته دویدن گرفت باز
هوش مصنوعی: از شدت غم و اندوه دل، احساسی به شدت زخم‌خورده و آشفته دارم که مانند لشکری شکست‌خورده در هر طرف در حال حرکت و شتاب است.
آهی علم کشید ز هر ذره خاک من
مور ضعیف بال پریدن گرفت باز
هوش مصنوعی: از هر ذره خاک من، آهی بلند شد و نشان داد که حتی یک موریانه‌ی ضعیف هم می‌تواند آرزوی پرواز را در سر داشته باشد و به آن فکر کند.
نبضی که بود از رگ خواب آرمیده تر
از شوق دست یار جهیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: نبضی که در رگ خواب آرامش یافته بود، از شوق ملاقات و لمس دست یار دوباره به تپش درآمد.
از لاله دشت دام تماشا به خاک کرد
دل از سواد شهر رمیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: دل از زیبایی‌های دشت و گل‌ها به شدت جذب شده و دیگر نمی‌تواند از شلوغی و گزندهای شهر دل بکند.
دیگر دل ضعیف من از رشته های آه
برخود چو کرم پیله تنیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: دل ضعیف من مانند پیله ای که کرم در آن تنیده، به شدت از درد و آه هایش به هم می‌پیچد و گرفتار می‌شود.
هر دانه امید که در زیر خاک بود
از نوبهار وصل، دمیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: هر دانه‌ای از امید که در زیر خاک پنهان بود، با آمدن بهار و فصل وصل، دوباره جان گرفت و رشد کرد.
هر مویم از حلاوت آن لعل آبدار
انگشت خود چو شمع مکیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: هر یک از موهایم به شیرینی آن نگین براق گواهی می‌دهد، مثل شمع که در اثر مکیدن جلوه‌ای خاص می‌گیرد.
چشمی که با خیال تو در خواب ناز بود
از مژده وصال، پریدن گرفت باز
هوش مصنوعی: چشمی که با خیال تو در خواب آرام بود، اکنون از خوشحالی ملاقات با تو به یکباره بیدار شده است.
این آن غزل که مولوی روم گفته است
سیمرغ کوه قاف، رسیدن گرفت باز
هوش مصنوعی: در اینجا به داستانی اشاره می‌شود که مربوط به سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای و نماد کمال و حقیقت است. این پرنده به قله کوه قاف، نشانه‌ای از اوج و مقام بلند، دست یافته و به بازگشت پرداخته است. این مسأله می‌تواند به جستجوی حقیقت و کمال در زندگی اشاره داشته باشد.
