غزل شمارهٔ ۴۸۰۲

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۰۲

نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز

زهیزم تر من شد فسرده آتش تیز

عجب که راه به دیر مغان توانم یافت

مراکه نیست به جز سبحه هیچ دستاویز

به زاهدان نکند می ز ننگ آمیزش

و گرنه هیزم خشک است مفت آتش تیز

دلی که رفت به دارالامان بیرنگی

چه فارغ است زنار جهان رنگ آمیز

ز صبح دانه انجم تمام می سوزد

به هیچ شوره زمین تخم پاک خویش مریز

چه نعمتی است که سنگین دلان نمی دانند

که شیشه هاست مرازیرخرقه پرهیز

سحر که مرغ سحرخیز در خروش آید

اگر ز جای نخیزد دلت تو خود برخیز

ترا ز هر که رسد تلخیی درین عالم

محصلی است که از خلق درخدا بگریز

مکن به کاهلی امروز خویش را فردا

که خود حساب ندارد حذر ز رستاخیز

ز حسن طبع تو صائب که در ترقی باد

بلند نام شد از جمله شهرها تبریز

برگردان به زبان ساده

نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز

زهیزم تر من شد فسرده آتش تیز

هوش مصنوعی: عشق در دل من کاری انجام نداد و نتوانست احساسات من را برانگیزد؛ حالا فقط احساس سردی می‌کنم، در حالی که آتش شور و شوق در درونم تند و شدید است.

عجب که راه به دیر مغان توانم یافت

مراکه نیست به جز سبحه هیچ دستاویز

هوش مصنوعی: عجب است که توانسته‌ام به محل زندگی عارفان راه پیدا کنم، زیرا به جز تسبیح، هیچ ابزار و وسیله‌ای در دست ندارم.

به زاهدان نکند می ز ننگ آمیزش

و گرنه هیزم خشک است مفت آتش تیز

هوش مصنوعی: زاهدان از نوشیدن شراب ننگ می‌برند، اما اگر به این کار دست بزنند، در واقع هیزم خشک در کنار آتش تند قرار داده‌اند.

دلی که رفت به دارالامان بیرنگی

چه فارغ است زنار جهان رنگ آمیز

هوش مصنوعی: قلبی که به سرای آرامش و امنیت رفته، از رنگ و زیبایی‌های دنیا بی‌نیاز است و برایش مهم نیست که دنیا چه رنگ‌هایی دارد.

ز صبح دانه انجم تمام می سوزد

به هیچ شوره زمین تخم پاک خویش مریز

هوش مصنوعی: از صبحگاه تا حالا، تمام ستاره‌ها در آتش سوخته‌اند و هیچ چیز نمی‌تواند مانند زمین خالصانه، بذرهای پاک خود را پراکنده کند.

چه نعمتی است که سنگین دلان نمی دانند

که شیشه هاست مرازیرخرقه پرهیز

هوش مصنوعی: این چه نعمتی است که افراد سنگین دل نمی‌دانند که در واقع معصیت‌ها و گناهانشان مانند شیشه‌ای شکننده هستند، اما آن‌ها خود را برتر از آن می‌دانند که به عواقب کارهایشان توجه کنند.

سحر که مرغ سحرخیز در خروش آید

اگر ز جای نخیزد دلت تو خود برخیز

هوش مصنوعی: زمانی که صبح زود، پرنده‌ی سحرخیز شروع به آواز خواندن می‌کند، اگر تو از جا بلند نشوی، دل خودت باید به حرکت بیفتد و فعال شود.

ترا ز هر که رسد تلخیی درین عالم

محصلی است که از خلق درخدا بگریز

هوش مصنوعی: هر کس که در این دنیا با تلخی‌ها روبرو شود، باید بداند که این مشکلات نشانه‌ای است برای او که از جمع مردم و ارتباطات اجتماعی فاصله بگیرد و به سوی خداوند روی آورد.

مکن به کاهلی امروز خویش را فردا

که خود حساب ندارد حذر ز رستاخیز

هوش مصنوعی: امروز را به بی‌خیالی نگذران، زیرا فردا قابل پیش‌بینی نیست و برای روز حساب و کتابی وجود ندارد. بهتر است از روز قیامت بترسی و برای امروز اهمیت قائل باشی.

ز حسن طبع تو صائب که در ترقی باد

بلند نام شد از جمله شهرها تبریز

هوش مصنوعی: زیبایی و نیکویی اخلاق تو باعث شده است که تبریز، در میان شهرها، به عنوان یک شهر بلندآوازه و معروف شناخته شود.

غزل شمارهٔ ۴۸۰۲

اطلاعات

برگردان به زبان ساده