غزل شمارهٔ ۴۸۰۱

هوش مصنوعی: چه اتفاقی افتاده که دوست با زیبایی‌اش هنوز هم دل را خوش کرده و نور صبح هنوز هم سرگرم‌کننده و دل‌انگیز است؟

هوش مصنوعی: اگرچه در گوش او زمزمه‌هایی از جدایی وجود دارد، اما زیبایی و دلنوازی مژگان او هنوز هم جا دارد و باقی است.

هوش مصنوعی: به خاطر یادآوری بوسه‌ای که بر لبان کسی بوده، از آن خط نو و زیبا لذت ببرید، چون هنوز کلمات آشنا و آشنایی‌ها وجود دارند.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و لطیف او هنوز به وسیله دستان هنرمندانه‌اش توانایی رفع مشکلات عاشقانه را دارد.

هوش مصنوعی: هر چند که از چهره‌اش بخاری بلند می‌شود و قلب‌های تشنه را آزار می‌دهد، اما هنوز هم او داروی این دردهاست.

هوش مصنوعی: به ناامیدی از اینجا نرو، چون هنوز از رحمت صبح خداوند حاجت‌ها برآورده می‌شود.

هوش مصنوعی: انتظار داشتن از او برای حل کردن مسائلی که به خودی خود مشکل دارند، نابجاست و درواقع، خشم و نارضایتی او در این مورد قابل قبول است.

هوش مصنوعی: هزاران تشنه‌ی درونم به چشمه‌ی زندگی وابسته‌اند و نشانه‌ی راهنمایی سبز رنگی هنوز بر لب خضر وجود دارد.

هوش مصنوعی: در این بیت بیان می‌شود که انتظار مهر و وفا از کسی که به او بی‌وفا می‌گویند، اشتباه است. عشق و محبت از جانب او غیرواقعی و تنها در حد گفتار است.

هوش مصنوعی: غبار خطای او به دل‌ها سنگینی نکرده است، زیرا مردم چون توت، هنوز هم تازه و شیرین به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: از بیان مشکلات و مختصات خود به دیگران پرهیز کن، چرا که طعنه و زخم زبان او تا هنوز بر سر وفور بی‌رحمی‌اش باقی است.