غزل شمارهٔ ۴۷۵۶

هوش مصنوعی: از گوشه تنهایی خود خارج نشو و به هیچ منظری دیگر ننگر، جز این‌که در دل، گشایش و روشنایی بیابی.

هوش مصنوعی: به جز ظرفی که نشان غم و درد دل است، هیچ چیز دیگری مرا مست نمی‌کند و راز لب خود را با هیچ ساغری در میان نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: به جز در درگاه خداوند، که هیچ مانعی در آن وجود ندارد، در جای دیگری وارد نشو که در آنجا، سر برافراشتن و ایستادن غیرمجاز است.

هوش مصنوعی: جز ستاره‌ای که از آن اشک می‌ریزد، روشنایی دل خود را به نور ستاره‌های دیگر ملامت نکن.

هوش مصنوعی: اگر دل شب‌ها به گریه بیفتد، تنها ستاره‌ها می‌توانند ما را به مقصود برسانند و هیچ راهبر دیگری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: همیشه سعی کن که از صبر و آرامش خود دور نشوی، حتی زمانی که قلبت آرامش نمی‌یابد و نمی‌تواند به هیچ تکیه‌گاه دیگری بسازد.

هوش مصنوعی: دل شکسته‌ات را از کسانی بازسازی کن که مانند جواهری نایاب و گرانبها هستند و در صدف‌ها و آسمان دیگر یافت نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: راستی و صداقت به نتیجه می‌رسد، اما آن شاهد جوان و ناپخته، تنها دغدغه‌اش رفع دل‌تنگی‌اش است و به چیز دیگری اهمیت نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: تو به خاطر غفلت خود، نمی‌توانی حقیقت را ببینی، در حالی که هر لحظه می‌تواند شروعی تازه و شگفت‌انگیز باشد.

هوش مصنوعی: به جز اشک، چیزی برای ریختن از چشمانم نمی‌ماند و هیچ گوهری دیگر در دست ندارم.

هوش مصنوعی: غیر از درد و رنجی که باعث ناامیدی من از دنیا می‌شود، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند مرا به زمین آورده و تسلیم کند.

هوش مصنوعی: در این فضا از طوفان و مشکلات غافل نشو، زیرا ممکن است هر زمان که دچار شکست می‌شوی، دوباره به وضعیت ناپایداری برسی، درست مانند امواج دریا که دچار نوسان می‌شوند.