غزل شمارهٔ ۴۷۱۴

هوش مصنوعی: تجلی عشق و زیبایی را نادیده نگیر و مراقب باش که به آن آسیب نرسانی؛ چرا که دلیلی برای آزار زیبایی‌های ناب وجود ندارد.

هوش مصنوعی: جان چه ارزشی دارد که برای عشق فدا شود؟ این خاک و غبار را به پای محبوب نریز.

هوش مصنوعی: در محفل عشق، به زهد بی‌احساس و بی‌روح نیاز نیست. ورود موجودات کوچک و بی‌ارزش را در مهمانی بزرگ سلیمان نپذیر.

هوش مصنوعی: دست‌نگه‌دار که این دستی که دامن تو را گرفته، بارها از این وضعیت بدتر را تجربه کرده و شایسته نیست که آن را به حال خود رها کنی.

هوش مصنوعی: چشم من که به خاطر زیبایی موی تو در خواب و رویا گرفتار شده، بی‌دلیل و بی‌ملاحظه نگردان.

هوش مصنوعی: در هنگام کشتن من، لب‌هایت را به خون آغشته نکن و بیش از این در عذاب دادن من سنگدل نباش.

هوش مصنوعی: ای دامن پاک تو، همچون احرامی است که مرا در طواف خود گرفته و از این رو، من را به خاطر خونم به خارهای مغیلان مبتلا نکن.

هوش مصنوعی: ای عشق، تو که بی‌گناهی و مانند یوسف، دل مرا گاهی به چاه و گاهی به زندان نبر.

هوش مصنوعی: چشمانم را باز کن، زیرا وقتی که سرم را به تیغ می‌سپاری، دیگر بیشتر از این بر من ظلم نکن و در حیرتم نگذار.

هوش مصنوعی: دل را همچون غنچه‌ ای تصور کن که باید باز شود. نسیم لطف به آن می‌وزد و می‌تواند کمک کند تا این غنچه شکوفا شود. اما این کار را نباید به زور یا با بی‌حوصلگی انجام داد؛ بلکه باید با آرامش و محبت پیش رفت تا دل به آرامی باز شود.

هوش مصنوعی: بر انسان‌های ضعیف ظلم نکن، زیرا این کار نشانه‌ی جوانمردی نیست. بر افرادی که در رنج و درد هستند، منت نگذار و از آنها انتظار نداشته باش که شکرگذار باشند.

هوش مصنوعی: در مجالس نوشیدن، به افراد هوشیار اجازه ندهید، چرا که نباید کسی را که می‌تواند افکارش را درست بسنجد، به جایی ببرید که مناسب نیست و در آنجا نتواند خوشی‌ها را تجربه کند.

هوش مصنوعی: از شوق عشق، زخم‌هایم را تازه کن و در دلجویی از من، مرا با آزردگی بیشتر مواجه نکن.

هوش مصنوعی: زندگی در این دنیا به خاطر گریه و غم من تلخ و ناخوشایند می‌شود؛ بنابراین، این شمع را در هیچ مکانی نگذارید که زینت‌بخش آنجا باشد.

هوش مصنوعی: دل خود را از محدودیت‌های عقلانی رها کن و به این کودک بازیگوش نگذار، که او را به مدرسه بفرستی.