غزل شمارهٔ ۴۶۹۵

هوش مصنوعی: بهار در دل غنچه‌ها به آرامی جلوه می‌کند و مهر و بخشش کریم در دل پنهان است.

هوش مصنوعی: هر کسی که دلش را به روی تو باز کند، باید برایش ارزش قائل باشی، چرا که مانند گلی است که در نسیم صبح به دامان زرین می‌رسد.

هوش مصنوعی: به خاطر غم خود، دریغ نکنید که به می‌گساری بپردازید؛ چرا که مستان، همیشه از زر و ثروت بهره‌مند هستند.

هوش مصنوعی: افراد با دل‌های پاک و مهربان به زیبایی‌های ظاهری و ظواهر دنیا ارزش نمی‌دهند، چرا که برکات و نعمت‌ها ممکن است در معرض از دست دادن و زوال باشند.

هوش مصنوعی: به خاطر طمع و حرص تو، چنان‌چه این بیابان که به نظر می‌رسد آب است، اگر به فرض ریگ باشد، هیچ ارزشی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: در اینجا هشدار داده می‌شود که باید مراقب باشی، زیرا ممکن است چیزهایی که به نظر خوشایند می‌آیند، خطرناک باشند. مانند ستاره‌ای که می‌خندد و زیبا است، اما در واقع ممکن است عواقب ناخوشایندی به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: ماهی به اندازه‌ای که فلس دارد، به خود چسبانده نشده که آنچه خسیس بر جان طلا می‌چسباند، بر تن آن ماهی بسته است.

هوش مصنوعی: چنان که مار در طول زمان تبدیل به اژدها می‌شود، بلای خدا نیز به همین صورت در مدت زمان طولانی می‌تواند بروز کند، همان‌طور که طلا در یک کیسه جمع می‌شود.

هوش مصنوعی: از شن‌های خشک ریگ، روغن بادام استخراج می‌شود. آن کسی که با پافشاری و insistence از بخیل‌ها زر و طلا می‌گیرد، موفق می‌شود.