غزل شمارهٔ ۴۶۷۳

هوش مصنوعی: این تصویر زیبا که به نظر می‌رسد دور از قمر است، در واقع از زیبایی چهره تو نشأت گرفته و مانند سپری بر روی آن افتاده است.

هوش مصنوعی: دل نتوانست به مفهوم خطی که بر لب او بود پی ببرد، وای که این حاشیه از متن، دشوارتر بود.

هوش مصنوعی: به خاطر شکار دل عاشقان، چشمانش که به نظر می‌رسد به هر نقطه‌ای از خط تو تکیه می‌کند، هر حلقه‌ای از این خط مانند گلی زیبا است.

هوش مصنوعی: وقتی زلف پریشان او را دیدم، دل من به شدت آشفته شد و همه تکه‌های گسسته‌اش را به هم بافت، مانند این که آن موهایی که دور کمرش بود، رشته‌های دل مرا یکجا جمع کرده است.

هوش مصنوعی: من آنقدر به تو وابسته‌ام که حتی اگر سرو زیبایت از جلوی چشمانم دور شود، نمی‌توانم تو را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: در وطن، دل چه آرزوهایی می‌تواند داشته باشد، صائب؟ در صدف چشم، امکان ندارد که گوهرها دوباره باز شود.