غزل شمارهٔ ۴۶۲۵

هوش مصنوعی: ما با عزیزان خود پیوندی داریم که هیچ کس نمی‌تواند آن را جایگزین کند؛ هیچ فرزندی نمی‌تواند جای یوسف را بگیرد.

هوش مصنوعی: خار دیوار تو مانند مژگان تو می‌باشد، و هر قسمتی از وجود من به تو وابسته‌تر است، همانطور که موی سرم به دلبند دیگری وابسته است.

هوش مصنوعی: هر کسی در دنیا مشکلات و دردسرهایی دارد که او را درگیر کرده است. اما ما که با تو هستیم، از تمام این قید و بندها و مشکلات آزادیم و همه چیز ما با تو متفاوت است.

هوش مصنوعی: اگر او به من توجه کند، من بنده شایسته‌اش می‌شوم و اگر غیر از تو کسی در این دنیا وجود داشته باشد، خداوند دیگری خواهد بود.

هوش مصنوعی: شور و شوق من مانند بلبل‌ها نیست که تنها به خاطر لبخند غنچه‌ها باشد، بلکه طعم تلخی دارد و زندگی برای من دیگر مثل شکرخند نیست.

هوش مصنوعی: وقتی انسان به وحدت و یکپارچگی برسد، از نیاز به همراهان و صحبت با دیگران بی‌نیاز می‌شود. مثل درخت نخل که با میوه‌های خوبش نیازی به پیوند با درختان دیگر ندارد و به تنهایی توانسته است به ثمر برسد.

هوش مصنوعی: کودکان از سنگ آگاه و روشن شدند، چون گل‌های باغ زمان، هیچ چیزی مشابه دیوانگان و نخل‌های سرشار از برکت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگرچه هر کسی ارتباطی با آن نخل امید دارد، ولی جدا شدن از دنیاهای مادی و ظاهری، به معنی پیوندی دیگر است.

هوش مصنوعی: زمانی که در آغوش خاک خواب من شیرین نیست، چگونه می‌توانم آرامشی داشته باشم؟ من که به جز آرزوهایم، چیزی دیگر در دل ندارم.

هوش مصنوعی: کیست که به یاد صائب خواهد افتاد؟ آن کس که در هر نقطه‌ای آرزوی دیگری در دل دارد.