غزل شمارهٔ ۴۵۷۱

هوش مصنوعی: من تحت تأثیر نصیحت‌ها به هوش نمی‌آیم و از آنها بهره‌ای نمی‌برم. در حالت بی‌خبری من، نمی‌توانم به ساحلی برسم و همیشه در حال جوش و خروش خواهم بود.

هوش مصنوعی: توبه کردن و بازگشت به خود را چون نمکی در حال نوشیدن، می‌دانم. از روی مینا، پنبه‌ای بردار و در گوش من بگذار تا صدای آن صحبت‌ها را نشنوم.

هوش مصنوعی: می‌گوید که از نشئه و مستی، سرم را به زمین می‌زند و احساس سبکی به من می‌دهد، به گونه‌ای که می‌توانم ظرف باده‌ام را بر دوشم بگذارم.

هوش مصنوعی: عمرهاست که از شدت عشق، جانم را از دست داده‌ام. مانند شمعی در آغوش معشوقم بایست و جانم را بر سر عشق نذر کن.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌های ظاهر مانع از بیداری و آگاهی‌مان می‌شود، پس یک لحظه بی‌خیالی و مستی را بر دوشم بگذار.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به شدت شیفته و مشتاق معشوق خود است. او شب‌های طولانی را به خاطر دوری از محبوب توصیف می‌کند و از درد و رنجی که از فراق می‌برد، می‌گوید. صحبت از زلف معشوق و احساس شور و شوق به او در اوج است. در انتها، به وضوح اشاره می‌کند که به خاطر یاد اوری‌های شیرین صبح، نمی‌تواند از یاد او غافل باشد.

هوش مصنوعی: کلام من مانند شمعی می‌چکد و شعله‌ور است، اما در بیان کردن احساساتم درخوری ندارد، بنابراین بهتر است که ساکت بمانم و بی‌صدا باقی بگذارم.