غزل شمارهٔ ۴۳۲

هوش مصنوعی: چشم‌های خالی و بی‌خبر از زیبایی نمی‌دانند که ارزش چهره‌های نیکو چقدر است؛ چرا که برای درک این زیبایی، باید از نعمت‌های ارزشمند و گرانبهایی مانند یوسف بهره‌مند بود.

هوش مصنوعی: بیدارم کن از خواب بی‌خبر، آن چشمی که ساحرانه است و باعث می‌شود در خط و نشان لبخند، طاق ابروی تو شکسته شود.

هوش مصنوعی: من به خاطر وجود تو و زیبایت، از دیدن آینه بازمانده‌ام، زیرا زیبایی چهره‌ات را دو برابر می‌کند.

هوش مصنوعی: من می‌توانستم با جادو و تسلط بر افکارم، پرنده‌ای را در شیشه جای دهم، اما اکنون دیگر نمی‌توانم حتی آن چهره آشنا را در خیال خود بیاورم.

هوش مصنوعی: اگر عشق و محبت تو را در بر نگیرد، من مانند مجنونی گرفتار، تنها با یک نگاه از تو، نظاره‌گر آهو می‌شوم که در حال فرار است.

هوش مصنوعی: من از آشنایان جدا هستم و این جدایی در سرنوشتم نوشته شده است؛ در واقع، هیچ تفاوتی بین آشنایی و بیگانگی او وجود ندارد.

هوش مصنوعی: گل امید من زمانی به زندگی و زیبایی می‌رسد که ببینم شاخه‌ی گل از خون خودم آن دست و بازو را می‌پرورد.

هوش مصنوعی: نوک قلم زیبا و خوش نوشته‌ای همچون بهشتی برای خوشنویسان است. آیا می‌توان زیبایی‌های آفرینش را بر روی آن صفحه به تصویر کشید؟

هوش مصنوعی: می‌گوید که دل‌بستگی و عشق به زیبایی‌های تازه و فرار می‌تواند انسان را فریب دهد. پس باید مراقب بود و اجازه نداد که این جذابیت‌ها، انسان را از مسیر درست و هدف‌های ظریف زندگی دور کنند.

هوش مصنوعی: کاروان یوسف، کسانی را که او را می‌شناسند سرشار از شادی می‌کند، زیرا صحبت‌های مردم برای شخص خداجو اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: آیا از شادی و اشتیاق خون من آگاه شده‌ای صائب! که می‌بینم آن که به من ظلم کرده، از انجام کارش پشیمان شده است.