غزل شمارهٔ ۴۳۱

هوش مصنوعی: به هر نحوی که هست، نباید به آن آینه‌ خیره شوی، چون ممکن است باعث شود که زنگ زنگاری شرم‌آور بر آن بنشیند و کلمات بدی را به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر چند بار هم که تو را ببینم، هنوز هم همانقدر مشتاق دیدن تو هستم. بی‌چشمی من سبب نمی‌شود که ارزش تو کمتر شود.

هوش مصنوعی: دست سیمینش را به کار می‌گیرد و از دل‌های شکسته و پر درد، نقش و نگاری زیبا می‌سازد، اگر با دستش زلف‌های خوشبو و طلایی را درست کند.

هوش مصنوعی: این شوقی که مرا به گلستان تو می‌آورد، خداوند از بوسه گرم من بر لب جوی محافظت کند!

هوش مصنوعی: از حسادت به موهایش در تنگنای عشق افتاده‌ام، زیرا با دست‌های کوتاه و ناتوانم، نمی‌توانم او را به آغوش بگیرم و تنها از دور، زیبایی موهایش مرا به وجد می‌آورد.

هوش مصنوعی: اگر در عزای من، کسی خودش را بسوزاند، این کار بی‌جهت نیست، زیرا من با یک شیشه، صد پری زیبا را تحت تاثیر قرار داده‌ام.

هوش مصنوعی: شراب چشمان لیلی، خماری ظالمی دارد که مجنون به خاطر آن، همیشه در خیال خود آهو را می‌بیند.

هوش مصنوعی: او در برابر چشمانش، نشان خجالت را روی پیشانی دارد، حتی اگر صد شب چشم آهو را در سرمه غوطه‌ور کنند.

هوش مصنوعی: از صائب بپرس درباره حال غزال‌های وحشی، زیرا مجنون به خوبی زبان چشمان آهو را می‌فهمد.