غزل شمارهٔ ۴۳۰۰

هوش مصنوعی: زیبایی صورت تو مثل گلی است که هیچ‌گاه نمی‌توان آن را چید. از آن رو، حتی اگر بخواهم از تماشای تو سیر شوم، این امکان‌پذیر نیست.

هوش مصنوعی: در دل ما به خاطر زلف تو، شکایت‌ها و درد و دل‌های زیادی وجود دارد، اما نمی‌توانیم به‌راحتی درباره آن‌ها صحبت کنیم و دیگران هم نمی‌توانند خوب بشنوند.

هوش مصنوعی: ما از شرم خود در گوشه‌ای پنهان مانده‌ایم، در حالی که نقاب هیچ مانعی برای دیدن نیست.

هوش مصنوعی: از آب تلخ که نگذری، عطش تشنگی کاهش نمی‌یابد و شدت میل به نوشیدن شراب کمتر نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هرچند که مادر به فرزندان خود محبت می‌کند، اما شیر را فقط با مکیدن می‌توان به دست آورد.

هوش مصنوعی: سختی و خشتمالی دل ظالم را نمی‌توان به سادگی از بین برد. حتی با گذر زمان و پیری، دل او نرم نمی‌شود و نمی‌توان آن را به راحتی تغییر داد.

هوش مصنوعی: در خط آسمان، که همچون خمیدگی‌ای در نظر می‌آید، بی‌فایده نفس می‌کشم؛ این کمان که قدرتش کمتر است، نمی‌تواند به خوبی کشیده شود.

هوش مصنوعی: آب زلالی در خود دارد که به خاطر حیرت و زیبایی، نمی‌تواند بی‌وقفه از چشمان انسان بریزد.

هوش مصنوعی: وقتی دل ساده و بی‌آلایش می‌شود، دیگر زیبایی‌های ظاهری نمی‌تواند آن را تحت تأثیر قرار دهد، زیرا مانند آینه‌ای که روشن و واضح است، فقط واقعیت را می‌بیند و احساسات ناپایدار را نادیده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به خاطر شیرینی و زیبایی، در خواب غفلت هستیم و بیداری‌مان از این خواب به خاطر دیدن نشانه‌های پرواز و خروج از این حالت نیست.