غزل شمارهٔ ۴۱۲۹

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، درب دل هیچ‌کس بسته نیست و این در برای همه، چه مؤمن و چه کافر، باز است.

هوش مصنوعی: در نگاه پاک و صادق، خوب و بد تفاوتی ندارند. آینه را به هیچ دلیلی نمی‌توان بست.

هوش مصنوعی: کسی که خود را فقط در فکر خود می‌بیند، نمی‌تواند از جایی که خشک و بی‌حیات است، به سوی زمین برود. این سد، تنها محدودیتی برای کسی نیست و به خاطر همین، به سکندر هم مانع نشده است.

هوش مصنوعی: عشق و احساسات عمیق، مانند نفسی آتشین است که نمی‌تواند در سکوت و خاموشی باقی بماند. عشق حقیقی هرگز به راحتی به حالتی ساکن و بی‌تحرک درنمی‌آید، بلکه همیشه در حال شعله‌ور بودن است.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توان غنچه را از نظر اهل دل شمرد، در حالی که آن‌ها هرگز دلشان به زرق و برق مادی گره نخورده است؟

هوش مصنوعی: در میان اهل عشق، افرادی هستند که همچون خواب‌هایی که بر بستر تثبیت نشده‌اند، در تلاش و جنب و جوش هستند و در حال جستجو و کشمکش‌اند.

هوش مصنوعی: در این باغ زیبا که پر از طرح‌ها و زیبایی‌هاست، هیچ کدام از نقش‌ها به زیبایی خط یار نیستند.