غزل شمارهٔ ۴۰۲۸

هوش مصنوعی: خط زیبای تو همچون آفتاب، دیگران را به خود جذب کرد و حلقه‌ای از نور و زیبایی را مانند هاله‌ای دور گوش ماه تمام به وجود آورد.

هوش مصنوعی: به دنبال نافرمانی از دشمنی که زیر دست تو است، نباش، زیرا به آرامی او به انتقام خود خواهد پرداخت.

هوش مصنوعی: امید دارم که بی‌گفتگو، رحمت تو را شامل حال کند، همان‌طور که آن کسی که سکوت را در دل ما نشاند، از زندگی‌ام بهره‌مند شد.

هوش مصنوعی: به ضعیفان ظلم نکن، زیرا که آن‌ها نیز به نوعی از جوانب قوی انتقام می‌گیرند و می‌توانند به شدت واکنش نشان دهند.

هوش مصنوعی: امید من در دل شب‌ها باقی مانده است، حتی اگر صبح‌ها به شکل دیگری ظاهر شوند و غروب‌هایش را به تصویر بکشند.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که نباید از این دایره خارج شوی، چون خط و مرزهایی که ساقی برایمان تعیین کرده، به خاطر محافظت از ماست.

هوش مصنوعی: هرچند که بزدلی و ترس من از آهو زیاده است، اما یک نگاه تو می‌تواند مرا به دام بیندازد.

هوش مصنوعی: دل پرخون عاشقان را چه رحم و نرمی می‌تواند سامان دهد، در حالی که موهای سیاه و مجلل او مانند مشک، آن‌ها را به خود جلب کرده است.

هوش مصنوعی: من از کجا آمده‌ام و در این ویرانی و حال زار چه چیزی باعث شد تا ساقی مرا به این جایگاه برساند.