غزل شمارهٔ ۴۰۰۳

هوش مصنوعی: از اول ماه جدید در سفر هستم و خبری از تو نمی‌رسد. دل من از این سفر نمی‌تواند آرام بگیرد.

هوش مصنوعی: غم و اندوه زمان به قدری شدید و طاقت‌فرسا شده است که حتی صبح و شروع یک روز جدید را هم تحت تاثیر قرار داده و نفس کشیدن برای آن دشوار شده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند مهارت و قدرت عقل و فکرش را به اندازه‌ای که لازم است، به طرز قابل توجهی به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: چطور ممکن است که بی‌دلیل، احساسات از دل به زبان بیایند؟ مثل این می‌ماند که گوهر از دریا بیرون نیاید، مگر اینکه دلیلی برای آن باشد.

هوش مصنوعی: گفتار ناتمام و ضعیف از فکر و بیان پربار من نشأت می‌گیرد، همان‌طور که از درختی که خوب رشد کرده، میوه‌های خوشمزه نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که چیزی که من نوشته‌ام، مانند اشکی که بر روی دانه‌های انگور می‌ریزد، ارزش و تأثیر واقعی خود را در نگاه دیگران نشان نمی‌دهد. در واقع، تلاش‌ها و آثار من ممکن است به چشم دیگران بی‌ارزش و کم‌اهمیت بیاید.

هوش مصنوعی: تاکی که رگش بریده شده بود، دیگر نتوانست گریه کند؛ چرا که زمان برای من نیز در حال گذر است و اشک‌هایم به پایان می‌رسند.

هوش مصنوعی: چشم انتظار گشایش و روشنایی دست فرجام نیست، و از قلم صائب نمی‌توان درخت نیشکر را گره‌گشایی کرد.