غزل شمارهٔ ۳۷۹۴

هوش مصنوعی: از نوشیدنی، حالت و سرخوشی عجیبی به من دست می‌دهد و از تمیزی آیینه‌ام، گرد و غبار جمع می‌شود.

هوش مصنوعی: من از هر کسی تا کنون اعتبار و حرمت گرفتم، اما حالا همه افراد از من اعتبار می‌خواهند.

هوش مصنوعی: خورشید هر روز صبح به آسمان می‌آید، اما من هنوز از حالتی مغموم و غمگین خارج نشده‌ام. گویی هیچ‌کس به اندوه من توجه نمی‌کند و من همچنان در حالتی خمار و افسرده مانده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر نسیم به تو می‌خورد، بوی بنفشه و یاسمین از وجود تو به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر عنصر مقدس نمی‌تواند جایگاه واقعی‌ام را به من نشان دهد، پس چرا در جشن او که مرا جزء مهمانانش به حساب می‌آورد، حضور پیدا کنم؟

هوش مصنوعی: چرا از دشمن خود انتقام بگیرم، وقتی که خود زندگی روزی از من انتقام می‌گیرد؟