غزل شمارهٔ ۳۷۹۱

هوش مصنوعی: اگر انسانی از عشق به حقیقت و احساسات عمیق الهام بگیرد، هیچگاه دلسرد یا ناامید نخواهد شد و مانند جویباری که از چشمه‌ای صاف و زلال می‌جوشد، همیشه پاک و زنده باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: من هستم که به خاطر زیبایی دل‌انگیز او فاقد رنگ هستم، وگرنه سنگ دل و سختی چون لعل هم از زیر نور آفتاب چه تاریخچه‌ها و داستان‌های خونینی دارد.

هوش مصنوعی: کجا کسی به زیبایی شبنم و گل توجه خواهد کرد؟ وقتی که دل از شدت تشنگی و غم، به چهره عرق کرده می‌افتد و قادر به احساس زیبایی‌ها نیست.

هوش مصنوعی: به خاطر تو، خون من به خاک می‌افتد و با کمال میل، همان حریفی که به خاطر گل شراب نمی‌نوشد، اینجا حاضر است.

هوش مصنوعی: در این بهار، همه گل‌ها شکوفا شده و هیچ غنچه‌ای باقی نمانده است. این واقعیت فرصتی ارزنده است که کسی به زیبایی‌اش آسیبی نرسانده است.

هوش مصنوعی: چنان کارها و ظواهر دنیا پیچیده و مصنوعی شده است که حتی زمین خشک و تشنه هم از آب بدون طعم و مزه بی‌خبر مانده است.

هوش مصنوعی: تو تنها کسی هستی که سنگدل شده‌ای؛ وگرنه هیچ موجودی نمی‌تواند به این راحتی لب به خون آفتاب بزند.

هوش مصنوعی: صبور باش، زیرا در انتظار باران بهاری، مروارید درون صدف به خاطر خشک بودن محیط آب، چیزی نمی‌خورد و نمی‌تواند رشد کند.

هوش مصنوعی: از خودت خارج شو، زیرا در سنگی که آتش سوزان دارد، شراب لعل (گلابی) از خونابه کباب نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: زمانه به گونه‌ای پیش رفته که کمک و نیکی به مردم، مانند کشتی به خشکی نشسته است، و به همین دلیل هیچ‌کس که در جستجوی آرامش و دلخوشی باشد، به وعده‌های توخالی و بی‌اساس دلخوش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: پشیمانی در نهایت به سراغ تو خواهد آمد. صائب، خوشا به حال کسی که از این آبشخور چیزی نیاشامید.