غزل شمارهٔ ۳۶۱۶

هوش مصنوعی: در سینه‌ام به قدری درد و اندوه انباشته شده است که وقتی نفس می‌کشم، احساس می‌کنم ناله‌ام مانند زنجیری به هم متصل می‌شود و رنج و آلامم را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: امید و آرزوهایی که بی‌پایان به نظر می‌رسند، غیرقابل تحقق هستند و نمی‌توان به سادگی آن‌ها را به بیان یا روایت درآورد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند به راز و سرنوشت زندگی پی ببرد، اما تو با زیبایی و جذابیت خاصی که داری، می‌توانی این راز را به دست بگیری و به تدبیر درآوری.

هوش مصنوعی: دل ما به شدت ناراحت و بی‌تاب شده است، پس با یک نگاه به ما توجه کن. این وضعیت مثل شکار نیست که همیشه در دام بماند.

هوش مصنوعی: اگر روزی که روزی می‌رسد، به راحتی به من داده شود، پس نباید شکایت کنم اگر گاهی این روزی دیر برسد.

هوش مصنوعی: از چیزهای بی‌ارزش و بی‌اساس دل‌نگران نباش. ارزش و لیاقت مردان واقعی به جوهر وجودشان است، نه به ابزار و وسایل که تنها ظاهر قضیه را می‌سازند.