غزل شمارهٔ ۳۵۹۷

هوش مصنوعی: باده کجاست که زبان تلخ من نرم شود؟ تلخی این شراب مثل تلخی بادام شود.

هوش مصنوعی: بوسه ای که بر لبان او می زنم، طعمی شبیه به شراب خوشمزه دارد. اما اگر کسی بخواهد چیزهای ناخوشایند یا زشت بگوید، به تلخی آن بوسه اشاره خواهد کرد.

هوش مصنوعی: مسافران و رهروان تو با مرگ مواجه نخواهند شد، زیرا که در میدان مبارزه، دامن تو به پاکی و شهید شدنت تبدیل به کفن می‌شود و همچون لباس احرام برای سفر آخرت و قرب به خداوند می‌گردد.

هوش مصنوعی: لب جام از میل بوسه، به لب غنچه شبیه می‌شود؛ همین که چهره‌ات مانند گل، از شراب سرخ شود.

هوش مصنوعی: موج نیمه‌گرداب و حرکت پرگار نشان‌دهنده‌ی تردید و ناپایداری من است. تا چه زمانی باید منتظر بمانم تا نقطه‌ی آغاز من به پایان برسد؟

هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق او به دریا زیاد است و در عین حال، ظرف آسمان آنقدر کم است که نتواند حتی یک جام از خون دل او را در خود جای دهد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در آن زلف بگردم، صائب، دل من که رم کرده را چه بر من می‌گذرد، آیا آرام می‌شود؟