برگردان به زبان ساده
گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود
نمکی نیست لب او که فراموش شود
هوش مصنوعی: سخنان او همچون گوهر ارزشمند است که وقتی به گوش می‌رسد، فراموش نمی‌شود. لب‌های او هیچگاه بدون طعمی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت.
حلقه ای نیست دو زلفش که برآید از گوش
یاد رویش نه چراغی است که خاموش شود
هوش مصنوعی: موهای او آن‌قدر در هم پیچیده و جذاب است که هیچ حلقه‌ای نمی‌تواند از آن جدا شود و یادش در قلبم همیشه روشن است، مانند نوری که هرگز خاموش نمی‌شود.
خط سبزش سبقی نیست که از یاد رود
مصرعی نیست خارمش که فراموش شود
هوش مصنوعی: این خط سبز، نشانه‌ای است که نمی‌توان آن را فراموش کرد و هیچ چیزی نیست که بتوان آن را از یاد برد.
خواب در دیده غفلت زدگان می سوزد
چون کسی غافل ازان صبح بناگوش شود؟
هوش مصنوعی: خواب در چشمان کسانی که غفلت کرده‌اند، مانند شعله‌ای می‌سوزد. آیا کسی که از صبح بی‌خبر است، متوجه این آتش می‌شود؟
جام در دست به صحرای قیامت آید
هرکه از گردش چشمان تو مدهوش شود
هوش مصنوعی: هر کس که تحت تأثیر زیبایی چشمان تو قرار گیرد، در روز قیامت با جامی در دست به میدان خواهد آمد.
دل در اخفای غم عشق عبث می کوشد
این نه آن شعله شوخ است که خس پوش شود
هوش مصنوعی: دل تلاش می‌کند تا غم عشق را پنهان کند، اما این کار بی‌فایده است؛ زیرا این احساس، شعله‌ای سرکش است که نمی‌توان آن را به سادگی خاموش کرد.
زاهد خشک اگر قامت او را بیند
همچو محراب سراپا همه آغوش شود
هوش مصنوعی: اگر زاهد خشک و جدی، قامت او را ببیند، به مانند یک محراب، تمام وجودش به استقبال او باز می‌شود.
اشک در دیده من بیش شد از سوز جگر
آب دریا، چه خیال است کم از جوش شود؟
هوش مصنوعی: آب چشم من به خاطر سوزش دل زیاد شده است. اشکی که می‌ریزد، چه تفاوتی دارد با جوشیدن آب دریا؟
جامه تبدیل کند آب حیات از خجلت
چون ز خط آن لب جان بخش سیه پوش شود
هوش مصنوعی: آب حیات که به زندگی و جوانی بخشیده می‌شود، از شرم و خجلت، لباس خود را تغییر می‌دهد؛ زیرا وقتی لب‌های جان‌بخش او را می‌بیند، به رنگ سیاه درمی‌آید.
واگذارش که به خون جگر خود سازد
کیست صائب که به بزم تو قدح نوش شود؟
هوش مصنوعی: کیست که بتواند همچون صائب به جمع تو بیاید و با درد دل خود در گوشه‌ای بنشیند، در حالی که در دلش آتش عشق و غم می‌سوزد؟
